کلاس 1 — مواد منفجره
موادی که خطر انفجار جمعی، پرتاب ترکش یا آتشسوزی شدید دارند؛ شامل زیرردههای ۱.۱ تا ۱.۶.
کلاس 2 — گازها
گازهای فشرده، مایعشده یا حلشده تحت فشار — شامل گازهای قابلاشتعال، غیرقابلاشتعال/غیرسمی و سمی.
کلاس 3 — مایعات قابلاشتعال
مایعاتی با نقطه اشتعال پایین که بهراحتی آتش میگیرند.
کلاس 4 — جامدات قابلاشتعال
شامل سه زیررده: جامدات قابلاشتعال، موادی که خودبهخود مشتعل میشوند، و موادی که در تماس با آب گاز قابلاشتعال تولید میکنند.
کلاس 5 — اکسیدکنندهها و پراکسیدهای آلی
موادی که اکسیژن آزاد میکنند و میتوانند احتراق سایر مواد را تشدید کنند.
کلاس 6 — مواد سمی و عفونی
موادی با خطر مسمومیت در صورت بلع، استنشاق یا تماس پوستی، و مواد زیستیخطرناک (عفونی).
کلاس 7 — مواد رادیواکتیو
موادی که پرتو یونیزان ساطع میکنند و نیازمند بستهبندی و برچسبگذاری ویژهاند.
کلاس 8 — مواد خورنده
موادی که میتوانند به بافت زنده یا سایر کالاها و سازه هواپیما آسیب جدی برسانند.
کلاس 9 — متفرقه خطرناک
سایر مواد خطرناکی که در کلاسهای ۱ تا ۸ نمیگنجند اما حین حمل هوایی خطرساز هستند.
بر پایه IATA DGR Ed.67 (2026).
کالای خطرناک هوایی (Dangerous Goods) بر اساس مقررات ایکائو (Annex 18 و Technical Instructions) و راهنمای IATA DGR در ۹ کلاس طبقهبندی میشود. این ابزار جستوجوی سریع بر اساس شماره UN و مرور کلاسها را فراهم میکند.
شمارهی چهاررقمی سازمان ملل که هر ماده یا گروه مواد خطرناک را شناسایی میکند، مثلاً UN 3480 برای باتریهای لیتیومیون.
خیر. برای پذیرش و حمل بار، همیشه آخرین ویرایش IATA DGR و مقررات ایرلاین ملاک است. نتایج این ابزار جنبهی آموزشی و کمکی دارد؛ برای تصمیمهای عملیاتی همیشه به اسناد رسمی و دستورالعملهای سازمان خود مراجعه کنید.